جهان بزرگِ بزرگ

یک لحظه وسعت زمین رو تصور کنید! به چه بزرگی است. حالا به یاد بیارید که این زمین در برابر ستاره ای مثل خورشید خیلی کوچیکه و در منظومه شمسی فقط اندازه یه نقطه است. تجسم کنید.
حتما می دونید که خورشید ما در برابر ستاره های غول پیکر دیگه یه کوتوله محسوب میشه! و تصور کنید که فقط در کهکشان ما (راه شیری) 400 میلیارد از این ستاره ها وجود دارند! 400 هزار میلیون!

فضای بین این ستاره ها هم عظمتی داره برای خودش. انقدر بزرگه که خود ستاره ها فقط نقطه های کوچکی در یک توده ابرمانند دیده میشن. مثلا فاصله خورشید با نزدیکترین ستاره بهش، آلفا سنتوری، تقریبا 40 میلیون میلیون کیلومتره؛ تقریبا 4 سال نوری، یعنی انقدر دور که نوری که الان ازش تابیده 4 سال دیگه به ما می رسه. تازه این نزدیکترین ستاره است! ستاره های دور کهکشانمون 100 هزار سال نوری باهامون فاصله دارن.

حالا تصور کنید که بیشتر از 100 میلیارد! تا از این کهکشانها در "جهان قابل دید" وجود داره! فقط نخونید، تجسم کنید.

فاصله بین کهکشانها هم بسیار بسیار زیاده. نزدیکترینشون، کانیس میجر، 25000 سال نوری با کهکشان راه شیری فاصله داره. یعنی الان اگه کسی از اونجا به زمین نگاه کنه 25000 سال قبل از ما رو می بینه. زمانی که انسانها هنوز در غار زندگی می کردن!
جالبتر اینکه اگه شما همین الان از سیاره ای در کهکشانهای "هایدرا" که 150 میلیون سال نوری از ما دوره به زمین نگاه کنین می تونین دایناسورهای زنده رو ببینین که در همه جای زمین پرسه می زنند!

و درنهایت که این فقط قسمتی از کیهان هست که می تونیم ببینیم یعنی نورشون زمان کافی داشته از بیگ بنگ تا حالا که به ما برسه، یعنی 13.8 میلیارد سال. اما کیهان در حال انبساطه و در همین مدت اون کهکشانها کلی دورتر رفته اند. شعاع تقریبی کیهان رو حدود 46 میلیارد سال نوری محاسبه کرده اند.


/ 0 نظر / 27 بازدید