نوشتن یا ننوشتن، مسئله این است

تنها راه خلاصی نوشتن است. وقتی خیالات درهم و برهم در ذهنت می پیچند، می لولند و غیژ غیژ صدا می دهند؛ بی تعارف می آیند و جا خوش می کنند در خلوتت در گلویت و در گوشه چشمانت، به حرف در نمی آیند و به قالب تن در نمی دهند، چه چیزی برایت می ماند جز نوشتن؟ جز قلمی و تکه کاغذی؟ جز دهن کجی حروف بر صفحه کلید؟

نوشتن تو را می رباید از انبوه توهمات و تخیلات و خزعبلات در آمیخته با دقیقه ها و ساعتها. به تو فرصت فرار می دهد هر چند گذرا. وقتی می نویسی افکار مه آلود شکل می گیرند. گزاره های ناتمام را به جمله ای پیوند می زنی. تکه های بی قاعده را می گذاری کنار هم. کوک می زنی. نقش می زنی. می آفرینی. سبکتر می شوی. 

نوشتن تنها راه خلاصی است.

/ 0 نظر / 12 بازدید